Mostrando entradas con la etiqueta 3º ESO. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta 3º ESO. Mostrar todas las entradas

domingo, 22 de marzo de 2015

A MAREA DO SÉCULO

Este fin de semana producirase a primeira marea do século do novo milenio. Para contemplar a próxima haberá que esperar ata o ano 2033.
O fenómeno consiste na elevación do nivel do mar que, en tan só seis horas, o nivel entre a preamar e a baixamar, a marea alta e a marea baixa, alcanzará os 14,50 metros de altura, o equivalente a un edificio de catro plantas.
En Europa, deixarase sentir sobre todo na costa da rexión francesa da baixa Normandía e, máis concretamente, na baía de Saint Michel.


Para que haxa unha marea do século, débense de producir, o máis próximos posibles no tempo, catro fenómenos
  • Ten que haber lúa nova ou lúa chea, xa que as mareas máis elevadas rexístranse entre 36 e 48 horas despois da lúa nova ou chea. 
  • Tamén é necesario ter un equinoccio, é dicir, que a noite e o día teñan exactamente a mesma duración. 
  • Ademais, é preciso que a lúa se encontre na súa órbita arredor da Terra o máis preto posible desta, condición que tamén se dá. 
  • E por último, que o Sol estea o máis próximo posible á Terra: perixeo solar. 

viernes, 3 de enero de 2014

CEN ANOS DA CANLE DE PANAMÁ: 1914-2014

A Canle de Panamá, despois da de Suez, é a máis importante do mundo. A súa excavación iniciouse en 1881 e estivo a cargo dunha compañía privada francesa dirixida polo constructor belga Ferdinand De Lesseps, director dos traballos da canle de Suez. O capital privado, nesta ocasión, fracasou no seu empeño, polo que a obra foi reiniciada en 1904 con capital estatal estadounidense, o cal permitiu concluíla en 1914. O proxecto inicial de canle a nivel, con todo, foi substituído finalmente polo dunha vía con esclusas. A ruta francesa seguía o trazado dunha vía férrea interoceánica construída entre 1850 e 1855, financiada con capital estadounidense. Anteriormente, nos séculos XVI, XVII e XVIII, funcionaron na mesma rexión rutas españolas de caracter fluvial e terrestre como o Camiño de Cruces.
A Canle de Panamá posúe 81.6 km de longo, 12.2 m de profundidade mínima e un trazo de rumbo NO-SE. Cumpre a función de unir o Mar Caribe co Océano Pacífico, e o seu deseño e funcionamento están adaptados ás estruturas e ós procesos naturais da cuenca do río Chagres
Antes da súa apertura, o paso natural utilizado era o Cabo de Hornos, situado no extremo austral de Chile.
Na páxina web oficial da Autoridade da Canle de Panamá podedes atopar información moi exhaustiva sobre a mesma.

sábado, 7 de diciembre de 2013

UNIÓN EUROPEA

A Unión Europea é unha institución supranacional xurdida como unha evolución da Comunidade Económica Europea que naceu polo Tratado de Roma en 1957 e entrou en vigor en 1958. 
Os seus primeiros pasos consistiron en impulsar a cooperación económica coa idea de que, a medida que aumentase a interdependencia económica dos países que comerciaban entre si, diminuirían as posibilidades de conflito entre eles. En principio supoñía intensificar a cooperación económica entre seis países: Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Luxemburgo e o Países Baixos. 
Polo Tratado de Maastricht, ou Tratado da Unión Europea,  asinado polos doce membros das Comunidades Europeas en 1992 a CEE cambiou de nome, e da unión económica pasouse a fomentar a unión política.
Na actualidade engloba a 28 países europeos que abranguen xuntos gran parte do continente.



sábado, 23 de noviembre de 2013

CONFERENCIA DO CLIMA DE VARSOVIA 2013

Enténdese como "cambio climático" un cambio nas condicións climáticas atribuído directa ou indirectamente á actividade humana, que altera a composición da atmosfera mundial e que se suma á variabilidade natural do clima observada durante períodos de tempo comparables. Hai novas e fortes evidencias de que a maior parte do quentamento observado durante os últimos 50 anos é atribuíble ás actividades humanas. De feito, a maior parte do quentamento é debido ao aumento nas concentracións de gases de efecto invernadoiro (GEI), principalmente ao CO2, procedente da queima de combustibles fósiles como carbón, petróleo e gas.
Os efectos do quentamento do sistema climático global, é dicir, o cambio climático, xa se aprecian en numerosos puntos do planeta Terra. Entre os principais encóntranse:

- O incremento da temperatura media da superficie terrestre ao largo do século XX en 0,6 ºC. As previsións menos extremistas afirman que durante o século XXI a temperatura media global aumentará entre 1 e 5º C.
- O nivel do mar subirá entre 9 e 90 cm durante o século XXI debido á fusión dos xeos.
- A intensificación das secas no S de Europa, o que provocará unha importante diminución das reservas hídricas.
- A intensificación dos procesos de erosión e salinización das franxas costeiras.
- Os fenómenos meteorolóxicos extremos (ciclóns tropicais, furacáns, tifóns, etc.) aumentarán a súa frecuencia e intensidade.
- A capacidade produtiva agrícola verase moi reducida en amplas rexións de Asia e o continente africano.
- Numerosas especies, animais e vexetais, tenderán a desprazarse cara a latitudes cada vez máis frías en busca dos climas aos que están habituados. Aquelas que non sexan capaces de adaptarse ou desprazarse, extinguiranse. Todo iso repercutirá sobre a forma de vida rural, o turismo e os recursos xenéticos.

Para intentar reducir os impactos do cambio climático hai que:

- estabilizar e reducir os niveis de emisións de CO2, cambiar os investimentos en enerxía, o sector crucial, e apostar polas denominadas enerxías renovables.
- incrementar a superficie boscosa evitando a deforestación e aumentando as repoboacións.
- tomar medidas de adaptación que tendan a minimizar no posible os efectos do cambio climáticos nos ecosistemas máis fráxiles e nos sectores económicos máis vulnerables

A principal ferramenta existente para loitar e mitigar os efectos do cambio climático é o Protocolo de Kioto, un acordo asinado por un total de 36 países que se comprometeron a reducir as súas emisións de gases de efecto invernadoiro. Cada certo tempo teñen lugar reunións entre paíse para paliar ou mitigar este problema.
Neste mes de novembro tivo lugar a Conferencia sobre Cambio Climático na cidade de Varsoviaonde os gobernos que participaron acordaron reducir as emisións de gas de efecto invernadoiro resultantes da deforestación.

sábado, 9 de noviembre de 2013

A FORZA DESTRUTIVA DA NATUREZA: O TIFÓN HAIYAN

Os conceptos de tormenta tropical, ciclón, Huracán e Tifón, aínda que diferentes, describen o mesmo tipo de desastre. En esencia refírense a grandes sistemas pechados de circulación de aire na atmosfera, nos que se combinan baixas presións e fortes ventos que rotan no sentido oposto das agullas do reloxo no hemisferio norte e no sentido das agullas do reloxo no hemisferio sur. O sistema adquire máis forza coa calor liberada ao ascender o aire húmido e condensarse o vapor de auga que contén (sistema de tormenta "de núcleo cálido"). Para iso, a temperatura da auga debe ser superior a 27º C. 
Estes sistemas denomínanse "ciclón" no Océano Índico e o Océano Pacífico sur, "furacán" no Océano Atlántico occidental e o Océano Pacífico oriental, e "tifón" no Océano Pacífico occidental. 
Os ciclóns, furacáns e tifóns poden predicirse con varios días de antelación. Os seus efectos son con frecuencia moi destrutivos. Primeiro, nunha arremetida repentina e breve, os fortes ventos causan danos importantes nas infraestruturas e as vivendas, en particular nas construcións menos sólidas. Posteriormente, adoitan producirse fortes chuvias e inundacións.

ORGANIZACIÓN POLÍTICA DAS SOCIEDADES